Ինքնաազատություն

Իմ պուճուրիկ ուղեղը երևի դեռ չգիտի, որ միաժամանակ ստիպված է մտածել տասնյակ տարբեր երևույթների շուրջ ու բոլորի համար հստակ տեղեր, կարգեր ու նշանակություն սահմանել: Ես արդեն մոռացել եմ, թե ինչ է նշանակում գրել այն, ինչ ինքս ցանկանում եմ, որովհետև իրականությունը, որին արդեն համակերպվել էի, ստիպեց մտածել, թե ուզելը ոչինչ է, որ գրել այն ինչ ուզում ես ոչ ոքին ձեռք չի տալիս ու չի հետաքրքրում: Ես հասկացել եմ, որ այն ամենն, ինչ առնչվում է սեփական անձիս հետ, շատ դժվար է հասկացվում, վերլուծվում, ընկալվում ինքս իմ կողմից… Մի խոսքով ես ինձ չեմ նկատում, դառնում եմ երբեմն էլ գործիք, որն այդ պահին նույնիսկ չեմ էլ հասկանում: Ես սիրում էի իմ վաղեմի ազատությունը, որն ինձ համար հանդիսացավ աշխարհի ամենասահմանափակելիքը: Եթե չգիտես, թե ինչ է մի երևույթի հակառակն ու հակաթույնը, երբեք ոչինչ չես համեմատում ու հարմարվում, սիրում ու գոհանում ես սեփականով, որովհետև չկա աշխարհում ուրիշ ոչինչ:

Ես նույնիսկ հիմա խմբագրում եմ գրածս, ինչն առաջ չեմ էլ փորձել: Ժամանակը սովորեցնում է ամեն ինչ, սովորեցնում է երևույթները տարանջատել, տարբերել կարևորը անկարևորից, բայց երբեք չի սովորեցնում, թե ով է արժանի լավին կամ վատին ու ընտրությունն է, որ հենց սահմանափակում է քեզ: Քո ընտրության հնարավորությունը, որը հանդիսանում է իբրև ազատություն, ամենաանազատության մեջ է գցում: Մարդը երբեք ազատ չէ, նրա բոլոր ցանկությունները կախված են շրջապատի մարդկանցից, նրանց ցանկություններից կամ հակառակը: Երբեք ոչ ոքի երազանքը մի նոր բան չէ, դա կրկնությունն է անցած միլիարդավոր մարդկանց, հասարակության մտքերը կազմված են մնացածի ազդեցությունից ու դու կամ իրեն հակառակ արհամարում ես երազանքների իր բազան, կամ ընդունում ես ու դարձնում սեփականը:

Ես երբեք չեմ փորձել երազել մի բանի մասին, ինչ դիմացինս, բայց հասկանում եմ, որ իմ երազանքից ունեն աշխարհի մարդկանց կեսը կամ գուցե ավելին, ու ես արդեն ազատ չեմ իմ ընտրության հարցում, որովհետև ինքս չեմ հորինել այդ երազանքի բովանդակությունը:

Միակ բանը, որ տալիս է ազատություն, ընտրած մարդկանց գործոնն է: Միակ երևույթը, որ դու ինքդ ես հորինում, մարդիկ են, որոնց դու ընդունում ես այնպես, ինչպես ուզում ես: Իհարկե, այստեղ էլ կարող է լինել ուրիշ մարդկանց ազդեցությունը, որովհետև կարող ես մեկին ընդունել այնպես, ինչպես ուրիշը, սակայն դա նույն բանն է, որ ուրիշի մայրիկին ընդունես այնպես, ինչպես սեփականը:

Սերերի ընտրությունը թերևս միակն է, որ չի հանդիսանում պաշտոնական ընտրություն, որովհետև ընկերներին, այնուամենայնիվ, ընտրում ես, իսկ սերը ինքն իրեն է ընտրվում: Կարևոր է, որ չընտրություն լինի միայն սերը, որովհետև մնացած ամեն ինչը պարտավոր են լինել ընտրություն, նույնիսկ, եթե, չտրամաբանված: Սերը չի ենթադրում դառնալ ընկեր կամ ամուսին, ընկերոջը կամ ամուսնուն, որովհետև, ընտրում են: Իդեալական է, երբ ընկերն ու ամուսինը չընտրված սիրո ընտրված շարունակությունն են ու աշխարհի ամենակատարյալը:

Իմ չընտրված սերը, որ դարձավ իմ ամենաընտրյալը, իմ ամենահաջողակն ու ամենաերջանկությունն է, իմ անազատության ու ազատության սահամններն ու աշխարհի ամենասերը: Կարևորները երբեք ազատություն չեն տալիս ու դառնում են քո ազատության հանդեպ էգոիստ, ուզում են վերցնել ամբողջ ազատությունն ու կառավարել սեփական ստանդարտներին համաձայն: Դա կարևորի ու ազատության անվերջանալի պայքարն է, որը նույնպես անազատության արդյունք է, անազատ ընտրության արդյունք:

Լինել ինքնակառավարվող ու ինքնագոհ կամ…

Մեկնաբանել

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s