DAC 2016-Պտղավան

Մի քանի օր առաջ համակարգչիս մեջ ինչ-որ բան էի փնտրում ու պատահաբար տեսա մի թղթապանակ(էս ինչ բառ ա :Դ ), որի անունը «ամառ 2016» էր. ես նայեցի էդ նկարներն ու որոշեցի մի քիչ գրեմ դրա մասին, որովհետև երևի դուք էլ եք մի քիչ մոռացել, հետո ալարեցի ու մոռացա, բայց իմ լրագրողական եսը թույլ չտվեց մոռանալ անմոռանալին :Դ
Պտղավանյան մի ամսվա կյանքը ես միշտ շատ հիշում եմ ու պատմում, որ չմոռանամ երևի :Դ,  բայց, իրականում, դժվար էլ մոռանամ: Ամենահավես երևույթներից մեկը մեր շատ շատ համերաշխ լինելն էր, որ ես երբեք ուրիշ ոչ մի ճամբարում չէի տեսել: Էդ անիմաստ բոլորավերաբերյալ կատակները էնքան բարի էին (չնայած մեկ-մեկ Ժոռան համը հանում էր:D)ու առհասարակ ինչքան շատ էինք մենք բամբասում մեզ չհասկացող ժողովրդից ու բոլորիս կապում էր իրանցից ներվայնանալու փաստը: Բոլորս հավաքվում էինք էդ խնդրի շուրջ ու կոնֆլիկտ լինում էր միայն էդ դեպքերում: Ամենաանմեղ ուրբաթ երեկոները, որ միշտ կիսատ-պռատ էր, ամենաներվայնացնող առավոտները, մանավանդ, եթե հերթապահ էինք, մեր աման լվանալու ամանները, բաժակ լվանալու բաժակները, ջրով լողանալու ջուրը ու առհասարակ էդ ինչ պայմաններում էինք մենք ապրում :Դ Մեր վերանորոգած մանկապարտեզը, որ տենց էլ կիսախավար ու կիսախարխուլ մնաց, մեր կառուցած ճամբարը, որ մանկապարտեզի վերանորոգելուն հավասար դպրոցն էինք ավիրում ու երբեք ոչ ոք չէր ասում, թե ով ա ջարդել էսինչ բանը: Կներեք, իհարկե, բայց քանի որ արդեն ձև չկա ինձ բան ասելու, ես խոստովանում եմ, որ միջանքից սպորտ դահլիճ տանող դուռը մի անգամ ես ջարդել եմ, բայց ես մեղավոր չեմ, քիչ էր մնում ընկներ գլխիս, ես ուղղակի փախա, որ չվնասվեմ :Դ Թե չէ ես կմնայի, մինչև ապպան գար, ուղղակի ցուրտ էր, ես էդքան չէի կարա սպասեի)))
Ես հիշում եմ մեր Թբիլիսի գնալը, որ մի մաս կա՝ չեմ հիշում, մեր Լաստիվերյան հստակ ճանապարհացույցը, այսինքն՝ ես, ու մենք կորանք սարերի մեջ :Դ Ես ոնց էի սիրում էդ առավոտյան դպրոցի բակում սուրճիկ խմելը, էդ մաքուր օդը, էդ էրեխեքիիին, աաա))) Իմ էրեխեքին ոնց եմ կարոտել))) Հետո հիշում եմ, որ մի անգամ ես, Սերգը, Ժոռան ու Ժոզեֆինը որոշեցինք գիշերել դրսում՝ քնապարկերի մեջ, բայց դա տևեց ընդամենը 15 րոպե :Դ Մեր իբր նվերները մեկս մյուսին, որ հետո կորցնում էինք կամ անտեսում:

Ես ուղղակի չգիտեմ ինչի շատ-շատ կարոտեցի էդ ժամանակները, բոլորը էնքան լրացնող էին էդ ճամբարը, ամեն մեկը յուրովի ու առանց որևէ մեկի էլ անհնար կլիներ էդ ամբողջությունը կազմելը: Ոչ մեկ մյուսին նման չէր գոնե մի քիչ ու, չնայած շատ տարբեր նախասիրություններին, մենք մի ամիս համատեղել ենք մեր առօրյան էդ բոլոր խնդիրների, դժվարությունների հետ ու վերջում հասկացանք, որ էդ դժվարությունները իրականում էնքան լավ բան տվեցին: Մեր երաժշտական շատ տարբեր ճաշակները ամեն առավոտ ընդհանրացնում էր Սյուզին՝ քնից հանելուց: Մեր սիրած ուտելիքը դառնում էր մեկը՝ էն, ինչ կա :Դ Մեր սիրած սոկը, որ տենց էլ իմ սիրածը չդարձավ, կռվի բուն էր :Դ Գիշերները թաքուն հաց ուտելը, սառնարանի մեջ ինչ-որ անիմաստ դեղեր գտնելը, ամանների ամանի մեջ ինչ-որ կողմնակի բաներ լվանալը, Սերինեի սիրելի բաղնիքը, մեր ռեստորանից ուշանալը, առհասարակ, մեր ռեստորանը… Ես հույս ունեմ, որ մի օր էլի դա կկրկնվի, որովհետև ես կարոտել եմ մեր դպրոցի խոհանոցի պատուհանագոքերը, որ աշխարհի ամենահարմար նստարաններն էին)))) Պաչ-պչ

Մեկնաբանել

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s