Իմ տարօրինակ մասնիկ

ՈՒ անցնում է լիիիքը ժամանակ այն օրից, որ ինչ-որ գիծ կյանքի երկու գրեթե հավասար մասեր դարձրեց անհավասար, այնքան անհավսար, որ մեկը քիչ էր մնում դուրս գար դաշտից ու ապրեր ազատ. ազատ այնպես, ինչպես մի ժամանակ, այնպես, ինչպես միշտ՝ լիներ դա ինձ հետ, թե առանց ինձ, իմ դաշտում, կամ ոչ մի: Ու ակամա փոքրիկ մասը սկսեց հեռանալ ինքնակամ, որ ոչ ոք կողքից չհրի անընդհատ ու նեղություն չտա, անընդհատ չհիշեցնի իր մեծության մասին ու չստորացնի նրան, անընդհատ չխոսի իր մասին ու մոռացնել տա նրան: Իսկ մի վերջին պահին, որ ոտքի մի մասը արդեն դրսում էր, ներսից իր կյանքի դաշտը, իր սրտի դաշտն ու իր “հրեշտակը” հայտնվեց ու սկսեց պատմել միգուցե սուտ, բայց իր համար հավատալի պատմություններ, հիշեցրեց դեռ այն ժամանակները, երբ ինքը անասելի մեծ էր, որ կարող է վերադարձնել ամեն ինչ, միայն եթե ցանկություն ունենա: Բայց արդյոք կա այդ ցանկությունը…
Ու քանի որ սիրտը աշխարհում ամենազգայուն “ուղեղն” է, ու քանի որ նա է առաջնորդում մարդու քայլերը, խոսքը, ապրելակերպը, ոչինչ ու ոչ ոք երբեք այդքան գեղեցիկ չէր իր սրտի համար, որքան ներսի կամ արդեն կիսաներսի կյանքը, որ իր սիրտն էր, իր սերը, իր միակը. նա հիանում էր այդ կյանքով, նա սիրում էր այդ կյանքը ու դրա համար էլ երկու ոտքը դուրս դրեց ու գնաց…
Գնաց, որ չտեսնի նրան, որ հիշի այնպես, ինչպես կուզի, որ տեսնի այնպես, ինչպես կուզի, որ ուզի այնպես, ինչպես կուզի:
Գնաց իր համար երգեր երգելով, իր ուզածը երգելով, իր ուզածը լսելով, տեսնելով, հիշելով. նույնիսկ սկսեց երևակայել ու արդեն կորցրեց այն կյանքը, որին ինքը սիրում էր: Կորցրեց իր իրականին, սկսեց սիրել մի կյանք, որ իրենն էր և որը չկար, որ անասելի լավն էր, բայց որը չկար, որ անպայման կլիներ մի օր, բայց դե… չկար:
ՈԻ երբ սկսեց կառուցել այդ կյանքը, հիմքը դրեց երևակայության վրա, քարերը՝ երազանքի, տանիքը՝ սիրո…
Բայց քանի որ քայլերը հիմնված էին ամենաուժեղ ուղեղի վրա՝ գործը գլուխ բերվեց, և անպայման տանքին էլ դրվեց:
Կյանքը սեփական տանը տևեց անասելի երջանիկ, նա զգաց իրեն միակը, սերը, կյանքը, նա զգաց իրեն այն մեկը, ով կարող է ամեն ինչ դառնալ, լինել, կարող է լինել ամենացանկալին, ամենան… ինքն իր համար… ու ինչու՞ ինքն իր համար… որովհետև կյանքը, ուղեղն ու ամենաուղեղը ուրիշ ոչ ոքի չգիտեին, որովհետև բոլոր երազանքների կենտրոնում ինքն էր ու դրա համար էլ տանիքը փուլ եկավ ու տրորեց երազանքե պատերն ու երևակայական հիմքը…

Մեկնաբանել

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s