Կյանքի խաչմերուկի լուսամփոփի տակ

Լինում են պահեր, երբ նյարդայնանում ես կանաչի կտրուկ անցումից դեպի նարնջագույն ու կարմիր, որովհետև շտապում ես հատել այն սահմանագիծը, որտեղից դեպի նպատակակետ մեկ խաչմերուկ պակաս կլինի․․․ Լինում են պահեր, երբ ուզում ես կարմիրին տեսնել անվերջ․ ուզում ես, որ լուսամփոփը փչանա ու դու մնաս այդտեղ հավիտյան, ուշանաս այդ վայրից այնքան, որ բոլորը գնան ու դու մնաս առանց ոչինչ ասելու։ Սակայն․․․ վերջաբանը լինում է նույնը․․․ դու այդտեղ էիր գնում հաջողություն ասելու, իսկ հաջողությունը ինքն իր ձեռքով եկավ քո մոտ։ Սակայն․․․ լուսամփոփը գրեթե երբեք չի փչանում ու դու, միևնույն է, կհասնես քո կետին․ այն կետին, որ քո համար հարազատ էր ու նողկալի է, որ սիրելի էր ու վանող է, որ երազանքների կենտրոնն էր ու կյանքի բոլոր անախորժությունների դեսպանատունն է։ Սակայն․․․ դեսպանատնից դեպի երազանքների երկիր տանող ճանապարհ նույնպես կա։ Երբ անցնում ես դեսպանատան բոլոր արգելքներն ու հունից հանող հարցերի լրացումը, մի կերպ հասկացնում ես քո ուզածը, քեզ դիմավորում է մյուս խաչմերուկը, որը քո երազանքն է, որը քո այդքան սիրելի կանաչոտ ու կանաչի ճանապարհն է, որը քո այդքան անկարմիր երազանքն է։ Սակայն․․․ Լինում են պահեր, երբ աշխարհի բոլոր փողոցները կատարյալ մաքրությամբ սպասում են քեզ, երբ բոլոր լուսամփոփները կանաչով սպասում են քեզ, իսկ քո մեքենան փոշմանում է ու փչանում։ Կոտրում է քո բոլոր թևերը, ստիպում է սպասել իր հետ, մտածել իր մասին, չմոռանալ իր մասին ու ամենայն չարությամբ ծիծաղում վրադ․․․ Բայց եթե դա կանաչ խաչմերուկի ճանապարհն է, նպատակակետը անպատճառ և անսահման համբերությամբ կսպասի քեզ, կսիրի քեզ և կսպասի․․․ Ես․․․Քեզ․․․Ամեն ինչ․․․

Մեկնաբանել

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s