Գտնված ու պահպանված պայծառություն

Կյանքի ամենավերջին տարին, որ դեռ վերջինը չէ, բայց միգուցե վերջինն էր, ոչ մի փոփոխություն չէր լինում, քամին միշտ մի ուղղությամբ էր փչում, փողոցի ամբողջ աղբը գալիս էր իմ ուղղությամբ ու աշխարհի բոլոր տոպրակները հագնում էին ոտքերիս անվերադարձ։ Մեկ տարի, որ այդքան կարճ ու երկար տևեց, փոխեց իր օրացույցը հազար անգամ, հազար անգամ փոխեց դեմքերը, վայրը, գլխավոր ու երկրորդական հերոսներին, կարդաց իմ համար թատրոնի բոլոր ողբերգությունների սցենարները, ինձ նստեցրեց պարտերի հենց սկզբում ու բոլոր դերասաններին թքել տվեց վրաս։ Ժպիտով ողջունեց, բայց երբ տեսավ, որ ձեռքիս տոմս չկա ու ես չեմ պատկանում այդ միջավայրին, ծաղրածուի երկրորդ դիմակը դրեց ու ջղային դեմքով հանեց թատրոնից՝ մեկ այլ, բայց այս անգամ արդեն չգիտակցված ողբերգությամբ ուղեկցելով ինձ մինչ օրս։
Ոչ մի պահակ, աշխատակից ինձ չպաշտպանեց, հետո ինչ, որ տոմս չունեի, դահլիճում նույնիսկ մարդ չկար․․․ Ես ՁԵԶ չէի խանգարի, և հետո, էլ ում պետք է ծաղրեիք․․․
Երբ փորձեցի արդեն տոմս գնել, պարզվեց, որ բոլոր ներկայացումները ավարտված են, թատրոնն այլևս չի աշխատում ու բոլորին ուղեկցում են իրենց ծաղրածուները(բայց ոչ բոլորն են իմ ծաղրածուի նման):
Կյանքի ամենաաննախանձելի ժամանակահատվածում ջրի հոսքը կանգ առավ, լույսերը մարեցին, ելքը կորավ, սկսվեց երազանքի օրացույցը, որ ամեն օր ոչինչ չէր տալիս,  բայց ամեն օր մի երազանք էր բացահայտում։
Երբ լույսը հայտնվում է մութ, փակ սենյակում, դադարում է լույս լինելուց, ինչպես այն բոլոր լուսավորները, որ դադարել են լույս լինելուց։ Նրանք սպասում են լույսին, բայց չգիտեն, թե որն է դա․ այնքան է ուղեղը մթագնում, որ շուրջը երևում է միայն իր շուրջը, որ սերը երևում է միայն այն, ինչ տալիս են, որ կյանքը թվում է այնպիսին, ինչպիսին մատուցում են․․․
Այնուամենայնիվ, այն բոլոր հրաշալի բանվորները, որ մութ սենյակում պատուհան են կառուցում, դառնում են օրացույցի ամենակարմիր նիշը, սրտի ամենավառ մասնիկը, կյանքի ամենալուսավորն ու պայծառը։ Կյանքի ամենագտնվածն ու ամենապայծառը․
իհարկե, ոչ բոլորն են գտնում որակյալ բանվորներ, որոնք չեն խմի և այսօրվա գործը չեն հետաձգի այնքան, մինչև բոլորը ձեռ քաշեն ու վռնդեն նրան, որ պատուհանը կբացեն այնպես, որ լույս գա, որ երևա բոլորի երանելի Մասիսը, ով ոչ թե Մասիս է, այլ՝ ով․ որ ով է, որովհետև մարդ է, լեռի, սարի, ժայռի նման ուժեղ մարդ, ով քո լույսն է, քո սենյակի, ապրելավայրի միակ լույսի աղբյուրը, ով քեզ ձգում է քո մարմնի, սրտի, հոգու յուրաքանչյուր մասնիկով, օրգանով, ով քեզ ձգում է սրտով, հոգով․․․ սրտով ու հոգով․․․ քո սրտով ու հոգով․․․ քո սրտով ու քո հոգով․․․ ես քեզ․․․ ամեն ինչ․․․

Մեկնաբանել

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s